Μια εικόνα, χίλιες λέξεις. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση, οι λέξεις που έρχονται στο μυαλό είναι απογοήτευση, αδιαφορία και έλλειψη σεβασμού. Η φωτογραφία είναι απλή και καθημερινή, γι’ αυτό και τόσο αποκαλυπτική: Ένα παγκάκι σε έναν δημόσιο χώρο και δίπλα του, στο έδαφος, ένας σωρός από φλούδες ηλιόσπορων.
Και ο κάδος; Εκεί, σε απόσταση αναπνοής. Ίσως δύο, ίσως τρία μέτρα μακριά. Μια απόσταση που προφανώς φάνηκε τεράστια, αξεπέραστη.
Αυτό το «χαλί» από σπόρια δεν είναι απλώς ένα σκουπίδι. Είναι το σύμπτωμα μιας βαθύτερης νοοτροπίας. Είναι η απόδειξη ότι η παιδεία δεν μετριέται μόνο με πτυχία, αλλά με την καθημερινή συμπεριφορά μας στους χώρους που μοιραζόμαστε όλοι. Είναι η πεποίθηση ότι ο δημόσιος χώρος δεν ανήκει σε κανέναν, άρα μπορούμε να τον βρωμίζουμε, αντί να συνειδητοποιήσουμε ότι ανήκει σε όλους, άρα οφείλουμε να τον προστατεύουμε.
Δεν φταίει ούτε ο Δήμος, ούτε η κρίση, ούτε το σύστημα γι’ αυτή την εικόνα. Ο κάδος είναι εκεί. Η ευθύνη είναι αποκλειστικά ατομική. Είναι η ίδια ευθύνη που μας κάνει να πετάμε το αποτσίγαρο από το παράθυρο του αυτοκινήτου, να αφήνουμε το πλαστικό μπουκάλι στην παραλία ή να μην μαζεύουμε τις ακαθαρσίες του κατοικίδιού μας.
Τελικά, η καθαριότητα ενός τόπου δεν είναι μόνο υπόθεση των συνεργείων καθαρισμού. Είναι, πρώτα και κύρια, αντανάκλαση του πολιτισμού των πολιτών του. Και αυτή η εικόνα, δυστυχώς, μας δείχνει ότι έχουμε ακόμα πολύ δρόμο να διανύσουμε. Έναν δρόμο πολύ μεγαλύτερο από τα δύο μέτρα που μας χωρίζουν από τον κάδο.
