Σε μια περιφέρεια που αγωνίζεται με πολλαπλές προκλήσεις, ο Περιφερειάρχης Δυτικής Μακεδονίας επιδεικνύει μια αξιοσημείωτη ικανότητα να παραμένει ανεπηρέαστος από την κριτική και τις εκκλήσεις για αλλαγή πορείας. Ο άλλοτε “αντάρτης” της Νέας Δημοκρατίας, έχει μεταμορφωθεί σε έναν ηγέτη που αρνείται πεισματικά να αναγνωρίσει τις αδυναμίες του.
Ενώ η κοινωνία κραυγάζει για ουσιαστικές αλλαγές, ο Περιφερειάρχης, αυτοανακηρυγμένος ως “σκληρός κριτής του εαυτού του”, έχει καταλήξει στο εκπληκτικό συμπέρασμα ότι η διοίκησή του είναι υποδειγματική.
Τα προβλήματα συσσωρεύονται, οι συνεργάτες του εκθέτουν την περιφερειακή αρχή με τις ενέργειές τους, αλλά εκείνος παραμένει αμετακίνητος στην αυτάρεσκη αξιολόγησή του.
Τα τυχαία συγχαρητήρια από περαστικούς πολίτες μετατρέπονται σε καθολική επιδοκιμασία, ενώ οι φωνές δυσαρέσκειας απορρίπτονται ως ασήμαντες. Πρόκειται για μια εντυπωσιακή άσκηση αυταπάτης που θα μπορούσε να προκαλέσει θαυμασμό, αν δεν επηρέαζε αρνητικά το μέλλον μιας ολόκληρης περιφέρειας.
Η έλλειψη βούλησης για επιβολή τάξης στο επιτελείο του αντανακλά μια βαθύτερη αδυναμία ηγεσίας. Ο άνθρωπος που υποτίθεται ότι κρατά το τιμόνι της περιφερειακής διοίκησης, στην πραγματικότητα αδυνατεί να διαχειριστεί ακόμη και τον στενό κύκλο των συνεργατών του. Αντί να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις, προτιμά να “γυρνάει το μπιφτέκι” – μια μεταφορά που αποτυπώνει εύστοχα την τάση του να αποφεύγει τα δύσκολα ζητήματα.
Η μόνη αλλαγή που παρατηρείται στη διοίκηση της Περιφέρειας είναι η εντατικοποίηση της παρουσίας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Φωτογραφίες, βίντεο και ψηφιακές φιέστες έχουν αντικαταστήσει τις ουσιαστικές πολιτικές.
Την ίδια στιγμή, οι πόροι της Περιφέρειας σπαταλούνται ασύστολα σε εκδηλώσεις εντυπωσιασμού και επικοινωνιακά τεχνάσματα, αντί να διοχετεύονται σε αναπτυξιακά έργα με πραγματικό αντίκτυπο στην τοπική οικονομία.
Οι υποσχέσεις για νέες θέσεις εργασίας παραμένουν κενό γράμμα, με τη νέα γενιά να εγκαταλείπει μαζικά την περιοχή “ρίχνοντας μαύρη πέτρα”. Η Δυτική Μακεδονία βιώνει μια πρωτοφανή δημογραφική αιμορραγία, καθώς οι νέοι αναζητούν αλλού τις ευκαιρίες που η περιφερειακή διοίκηση αδυνατεί να δημιουργήσει, παρά τις επαναλαμβανόμενες εξαγγελίες.
