Είναι λυπηρό, εν έτει 2026, να εξακολουθούμε να γράφουμε και να συζητάμε για τα αυτονόητα. Ότι δηλαδή κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να ζει με ασφάλεια, αξιοπρέπεια και ελευθερία, χωρίς φόβο, χωρίς έλεγχο και χωρίς βία.
Και όμως, αυτά που θα έπρεπε να είναι δεδομένα εξακολουθούν να αποτελούν ζητούμενα.
Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι, πέρα από την ίδια τη βία, αρχίζει να γίνεται αισθητός και ο φόβος της δημόσιας έκφρασης. Ο φόβος να πει κανείς τη γνώμη του, να σταθεί απέναντι σε φαινόμενα κακοποίησης, να μιλήσει ανοιχτά για όσα συμβαίνουν γύρω του. Μια κοινωνία όπου ο λόγος περιορίζεται από τον φόβο, είναι μια κοινωνία που έχει πρόβλημα δημοκρατίας και όχι μόνο ασφάλειας.
Οι γυναικοκτονίες δεν είναι “μεμονωμένα περιστατικά” ούτε απλοί αριθμοί σε στατιστικές. Είναι το τελικό στάδιο μιας αλυσίδας βίας που συχνά ξεκινά πολύ νωρίτερα: από την ψυχολογική κακοποίηση, τον έλεγχο, τη ζήλια, την απομόνωση, την υποτίμηση. Και πολλές φορές αυτά τα σημάδια είτε αγνοούνται είτε υποτιμούνται, μέχρι να είναι πια αργά.
Η κοινωνική ευθύνη είναι μεγάλη. Δεν αρκεί η καταγραφή των γεγονότων ούτε η περιστασιακή κατακραυγή. Χρειάζεται πρόληψη, εκπαίδευση, ουσιαστική προστασία των θυμάτων και μηδενική ανοχή στη βία σε κάθε της μορφή.
Χρειάζεται επίσης αλλαγή νοοτροπίας: η βία δεν είναι “προσωπικό ζήτημα”, δεν είναι “ένταση σχέσης”, δεν είναι “ζήλια που ξεφεύγει”. Είναι επικίνδυνη συμπεριφορά που πρέπει να αναγνωρίζεται και να αντιμετωπίζεται εγκαίρως.
Κάθε φορά που μια τέτοια υπόθεση γίνεται είδηση, δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως κάτι μακρινό ή ξένο. Είναι καθρέφτης της κοινωνίας μας. Και αυτός ο καθρέφτης δείχνει ότι υπάρχει ακόμη δρόμος.
Το πιο σημαντικό όμως είναι να μην συνηθίσουμε. Να μην γίνει η βία καθημερινότητα.
Να μην γίνει η απώλεια “ακόμη ένα περιστατικό”. Γιατί πίσω από κάθε τέτοιο γεγονός υπάρχει μια ζωή που χάθηκε και μια κοινωνία που απέτυχε να την προστατεύσει.
Και πάνω απ’ όλα, κανείς δεν είναι κανενός.
Οι άνθρωποι δεν είναι ιδιοκτησία, δεν είναι «οικόπεδα με τίτλους ιδιοκτησίας». Δεν ανήκουν σε κανέναν.
Η αγάπη, η σχέση, η συνύπαρξη δεν είναι κατοχή είναι επιλογή, ελευθερία και σεβασμός.
Δεν είναι θέμα άποψης, είναι θέμα ζωής. Και μια κοινωνία που φοβάται να μιλήσει για το αυτονόητο, έχει ήδη χάσει κάτι πολύ βασικό από την ελευθερία της.
