Θαυμαστή είναι η συνάντηση της κας Ζ.Κ. και του συζύγου της Ι. από τη Θεσσαλονίκη με την Οσία Σοφία της Κλεισούρας. Το ζεύγος επισκέφθηκε το μοναστήρι έχοντας ακούσει αόριστα κάποια πράγματα για την Οσία, χωρίς να γνωρίζουν λεπτομέρειες περί του βίου της.
Έξω από τη μονή συνάντησαν μία ηλικιωμένη μοναχή ντυμένη με παλιά φθαρμένα ρούχα και με κάπως ιδιόμορφα δεμένη τη μανδήλα της, να καθαρίζει. Η κα Ζαχαρούλα ζήτησε την ευλογία της και παρατήρησε ότι τα σκελετωμένα χέρια της ήταν τρυφερά. Μία θέρμη διαπέρασε όλο το σώμα της και έφθασε μέχρι την καρδιά. Η φωνή της ήταν γεμάτη αγάπη, καλοσύνη και γλύκα που τη νιώθει κανείς στην ψυχή. Η ίδια τους είπε ότι θα προσκυνήσουν τον τάφο της οσίας την επομένη, μετά τη Θεία Λειτουργία, διότι ήταν ήδη αργά.
Την επομένη λοιπόν, μετά τη Θεία Λειτουργία και το προσκύνημά τους, φεύγοντας αγόρασαν το βιβλίο του βίου της οσίας. Ανυποψίαστη ακόμη η κυρία Ζαχαρούλα, είπε στον σύζυγό της: «Είδες, έβαλαν τη μεγαλύτερη μοναχή στο εξώφυλλο, τη γιαγιούλα που μιλήσαμε. Μπράβο τους!»
Αργότερα, αφού έφθασαν στο σπίτι τους, διαβάζοντας, συνειδητοποίησαν ότι είχαν συναντήσει την ίδια την Αγία. Αμέσως τηλεφώνησαν στο μοναστήρι για να ρωτήσουν αν υπάρχει κάποια γερόντισσα με αυτά τα χαρακτηριστικά. Η Ηγουμένη τους διαβεβαίωσε πως καμία μοναχή δεν μοιάζει με την γερόντισσα.
