Υπάρχουν στιγμές που το θέατρο ξεπερνά τη σκηνή και γίνεται βαθιά ανθρώπινη εμπειρία.Στιγμές όπου η τέχνη συναντά την κοινωνία και γεννά συγκίνηση, νόημα και ελπίδα. Μια τέτοια στιγμή ήταν και η παράσταση «Η Κυράνη του Δάσους», βασισμένη στο παραμύθι της Φωτεινής Φραγκούλη, σε σκηνοθεσία της Ελένης Δημοπούλου.
Όταν άνθρωποι με διαφορετικές εμπειρίες, δυνατότητες και διαδρομές συναντιούνται ισότιμα για έναν κοινό σκοπό, το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι ουσιαστικό. Η συγκεκριμένη παράσταση αποτέλεσε ζωντανή απόδειξη του τι μπορεί να συμβεί όταν η συνεργασία, η φροντίδα, ο σεβασμός και η πίστη στον άνθρωπο γίνονται πράξη.
Είχα την τιμή να την παρακολουθήσω στο Πνευματικό Κέντρο Πτολεμαΐδας και με συγκίνησε πραγματικά η ενέργεια και η αφοσίωση όλων όσων συμμετείχαν.Παιδιά, νέοι με αναπηρία, εθελοντές, εκπαιδευτικοί και καλλιτέχνες ενώθηκαν σε ένα ξεχωριστό πολιτιστικό πρόγραμμα που έδωσε χώρο, φωνή και ρόλο σε όλους αφήνοντας ένα ισχυρό κοινωνικό αποτύπωμα.
Θερμά συγχαρητήρια αξίζουν στον Σύλλογο Γονέων, Κηδεμόνων και Φίλων ΑμεΑ Π.Δ.Μ, στην ΚΟΙΝΣΕΠ Λαμπηδόνες, στην ομάδα «Εν Δυνάμει», την κινησιολόγο Μέλπω Βασιλικού, την Ελένη Χατζοπούλου και ιδιαίτερα στα παιδιά που ανέβηκαν στη σκηνή και μας συγκίνησαν με την παρουσία τους. Θερμά συγχαρητήρια επίσης στον καλλιτεχνικό διευθυντή του Βαρβούτειου Δημοτικού Ωδείου Πτολεμαΐδας Λάζαρο Τσαβδαρίδη, στους σπουδαστές του ωδείου και στην παιδική χορωδία υπό τη διεύθυνση της Νικολέτας Παπάζογλου για το ουσιαστικό αποτύπωμα αυτής της κοινής διαδρομής.
Όλγα Ντέλλα, ευχαριστούμε για την ιδέα και την πίστη σου που πήρε σάρκα και οστά και μας χάρισε αυτό το μικρό «θαύμα» επί σκηνής.Γιατί… υπάρχουν παραστάσεις που δεν τις παρακολουθείς απλώς, αλλά σε μετακινούν εσωτερικά — και αυτή ήταν σίγουρα μία από αυτές.
Τέτοιες πρωτοβουλίες μας θυμίζουν ότι ο πολιτισμός είναι πράξη ευθύνης, κοινωνικής συνείδησης και ανθρωπιάς και γι’ αυτό αξίζουν την προσοχή, την αναγνώριση και τη στήριξη όλων μας.
