Πίσω από τις λαμπερές αίθουσες των συνεδρίων, τις διακηρύξεις για «πράσινη ανάπτυξη» και τα κονδύλια της «Δίκαιης Αναπτυξιακής Μετάβασης», η πραγματικότητα που βιώνουμε στο πεδίο είναι τελείως διαφορετική.
Είναι η σκληρή πραγματικότητα που γράφεται στις Πύλες των Εργοστασίων και των Ορυχείων.
Η 31η Μαΐου 2026 δεν ήταν απλά μια ημερομηνία στο ημερολόγιο για εμάς τους εργαζόμενους στον ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου.
Ήταν η μέρα που οδηγηθήκαμε αθόρυβα στην ανεργία, παίρνοντας «τη βαλίτσα στο χέρι» μετά από δεκαετίες προσφοράς.
Για χρόνια, η ραχοκοκαλιά της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στη χώρα ήμασταν όλοι εμείς που δουλεύαμε δίπλα-δίπλα μέσα στους Σταθμούς και τα Ορυχεία.
Οι συνάδελφοι του Τακτικού Προσωπικού, αλλά και εμείς οι εργαζόμενοι στις Εργολαβίες και τα οκτάμηνα, που καλύπταμε πάγιες και διαρκείς ανάγκες για 20 και 30 χρόνια συνεχόμενα.
Άνθρωποι που αφήσαμε εκεί την υγεία και τα νιάτα μας για να έχει η χώρα φθηνό ρεύμα.
Για να είμαστε απόλυτα ξεκάθαροι :
Κανένας εργαζόμενος δεν φταίει.
Οι συνάδελφοι του Τακτικού Προσωπικού που παίρνουν τα μπόνους αποχώρησης (120.000 ή 170.000 ευρώ), πριν συνταξιοδοτηθούν, καλά κάνουν και τα διεκδικούν, αφού εργάστηκαν σκληρά μια ζωή.
Το πρόβλημα δεν είναι ο συνάδελφος που παίρνει την αποζημίωσή του.
Το λάθος βρίσκεται στον τρόπο που σχεδιάστηκε και εκτελείται αυτή η μετάβαση από τη διοίκηση της ΔΕΗ και τους Θεσμικούς Φορείς.
Αυτό που συμβαίνει είναι μια επικίνδυνη οφθαλμαπάτη.
Δίνεται ένα μπόνους για μια γρήγορη έξοδο, αλλά υπάρχει πλήρης αδιαφορία για την επόμενη μέρα.
Διότι αυτοί οι άνθρωποι που αποχωρούν με το μπόνους, στην πλειονότητά τους δεν βγαίνουν στη σύνταξη.
Παίρνουν μια αποζημίωση και την επόμενη μέρα μετατρέπονται και αυτοί σε νέους αναζητούντες εργασία.
Έτσι δημιουργείται ένα καταστροφικό ντόμινο, αποτέλεσμα ενός αποτυχημένου σχεδιασμού.
Οι εργαζόμενοι των Εργολαβιών και των 8μήνων πετιούνται πρώτοι στον δρόμο, εντελώς απρόστατευτοι, χωρίς κανένα δίχτυ ασφαλείας.
Οι αποχωρούντες του τακτικού προσωπικού προστίθενται αμέσως μετά στην ίδια δεξαμενή ανέργων.
Το αποτέλεσμα ;
Εκεί που (θα) ήμασταν χίλιοι άνεργοι στην περιοχή, αύριο θα είμαστε δύο και τρεις χιλιάδες, διεκδικώντας δουλειά σε μια τοπική οικονομία που έχει ήδη νεκρώσει.
Για ποια «βοήθεια» και για ποια «δίκαιη μετάβαση» μιλούν τα επίσημα χείλη ;
Όταν ο επίσημος σχεδιασμός αντί για βιώσιμες θέσεις εργασίας παράγει μόνο νέους ανέργους, η λέξη «ανάπτυξη» καταντάει πρόκληση.
Δεν υπάρχει καμία κόντρα ανάμεσα στους εργαζόμενους.
Η αδικία είναι μία και πηγάζει από μια πολιτική που αγνόησε τις πραγματικές ανάγκες της Δυτικής Μακεδονίας, πετώντας μια ολόκληρη κοινωνία στην ανεργία.
Δράση Εργαζομένων Λιγνιτικών Σταθμών και Ορυχείων
