Του Ανδρέα Τσιφτσιάν – Γαβγίζοντας προς την Ιθάκη
Αυτή η κυρία ονομάζεται Μαριάννα Τουμασάτου.
Στην παρουσίαση του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα, αναφέρθηκε στους πολιτικούς του αντιπάλους, με την εξόχως προκλητική, απαξιωτική και διχαστική φράση, «σκυλιά του Παυλόφ». Αν, εκτός από όλα αυτά, είναι και ρατσιστική, το αφήνω στην κρίση σας.
Για να μη θεωρηθεί ότι κάνω κοπτοραπτική ή ελευθεριάζουσα και παραπλανητική ερμηνεία, παρακολουθείστε μετά το 55:25 και σχηματίστε, ελεύθερα, τη δική σας άποψή:
Δυστυχώς, πέρασε απαρατήρητο. Το ότι ασχολήθηκεμε με τα περιστέρια της Μ. Καρυστιανού και όχι με τους υπαιτίους του δυστυχήματος των Τεμπών, είναι άλλο θέμα.
Για όσους δε γνωρίζουν, τα «σκυλιά του Παυλόφ» ήταν ένα από τα πιο διαβόητα πειράματα στην ψυχολογία, από έναν Ρώσο φυσιολόγο, ο οποίος τα χρησιμοποιούσε σε διάφορες δοκιμασίες και κατόπιν τα θανάτωνε, ενώ πουλούσε τα γαστρικά τους υγρά ως «φάρμακα» για στομαχικές διαταραχές!
Ο Παυλόφ ήθελε να αποδείξει μέσω των σκύλων, το ρεφλέξ του άκριτου και κτηνώδους αυτοματισμού και στους ανθρώπους, ακόμη και για ουδέτερα ερεθίσματα.
Κάθε φορά που τους έδειχνε επιδεικτικά κρέας, τα σκυλιά παρήγαγαν, προφανώς, σάλιο. Όταν πάλι χτυπούσε ένα κουδούνι, τα σκυλιά δεν αντιδρούσαν, αρχικά, διότι δεν μπορούσαν να αντιστοιχίσουν το ακουστικό ερέθισμα με κάτι.
Μέχρι που ο Παυλόφ συνδύασε το χτύπημα του κουδουνιού με το κρέας, οπότε τα σκυλιά άρχισαν να αντιστοιχούν τον ήχο του κουδουνιού με φαγητό.
Από ένα σημείο και μετά, κατά τρόπο αντανακλαστικό, τα σκυλιά είχαν έντονη σιελόρροια και μόνο στο άκουσμα του κουδουνιού, απουσία κρέατος.
Ο συνειρμός για τους ψηφοφόρους είναι προφανής: η μηχανιστική αντίδραση αποστροφής και κτηνώδης συμπεριφορά, χωρίς να μεσολαβεί λογική και κριτική, πολιτική σκέψη.
Το «κουδούνι» είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Οι, προδήλως, άβουλοι πολιτικοί του αντίπαλοι αντιδρούν ενστικτωδώς ψυχωτικά, πρωτόγονα, μανιωδώς, απογυμνωμένοι από την ικανότητα αναλυτικής και νοητικής διεργασίας, στο άκουσμά του ονόματός του και μόνο.
Είναι οι «άλλοι»… τα «σκυλιά».
Η δημοκρατία δεν είναι μόνο ένα πολίτευμα, είναι τρόπος να υπάρχουμε όλοι μαζί.
Αλλά και πατρίδα, δεν είναι μόνο γιορτές και σχόλες, είναι ο τρόπος να συνυπάρχουμε μέσα σ’ αυτή.
Στη δημοκρατία, οι πολίτες ελέγχουν τους πολιτικούς. Οι πολίτες δεν εγκαλούν πολίτες για πολιτικές τους επιλογές. Αυτός δεν είναι όρος δημοκρατίας, αλλά όρος «κοινωνικών αυτοματισμών». Χρησιμοποιείς ένα μικρόφωνο ως όπλο, για να το στρέψεις εναντίον εκατομμυρίων ανθρώπων, σε μαζική δολοφονία χαρακτήρων.
Bullying ως εργαλείο επιβολής αυτολογοκρισίας.
Είναι αυτή η δύναμη του σκοτεινού υποσυνείδητου, η οποία έχει καταπιέσει ένα ρατσιστικό στερεότυπο, τόσο βαθιά στα έγκατα του μυαλού και επί μακρόν, ώστε κάποια στιγμή εκτονώνεται υπό πίεση, ακράτητα πια, όπως η πρωκτική αποβολή αερίων.
Η ειρωνεία βέβαια είναι, ότι όλοι αυτοί (αυτές και «αυτά»-sic) κρίνουν εξ ιδίων τα αλλότρια. Κυρίως, αυτό που τους ενοχλεί στους άλλους, είναι ό,τι μισούν στον εαυτό τους. Ουσιαστικά αποκαλύπτουν τους δαίμονες, με τους οποίους παλεύουν.
To φαινόμενο ονομάζεται στην ψυχολογία «προβολή» (projection). Είναι, ουσιαστικά, ένας μηχανισμός άμυνας, μέσα από τον οποίον αποδίδουμε στους άλλους, ό,τι δυσκολευόμαστε να αποδεχθούμε στον εαυτό μας.
Όχι, αυτοί δεν είναι «σκυλιά» σαν τους «άλλους». Δεν ισχύει, για παράδειγμα, η αντανακλαστική αντίδραση των σκυλιών του Παυλόφ, γι’ αυτούς, όταν ακούν το «κουδούνι» με τα ονόματα άλλων πολιτικών και κομμάτων. Αλίμονο!
Σαν πας στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
τους Λαιστριγώνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
μονάχα τούτο φρόντισε,
σαν την Μαριάννα Τουμασάτου ποτέ σου να μη γίνεις.
Προτίμησε ένα «σκυλί» να παραμείνεις. Και πίστεψέ με, καλύτερα θα νιώθεις.
Κι αν πάλι, βρεθούν, άλλοι, πολλοί, «φασίστα» να σε πούνε,
οίκτο να δείξεις, πάντα στο νου σου να ‘χεις τούτο
αυτό το τέρας σ’ άλλονε πασχίζουνε να δείξουν
μην και φανεί πως μέσα τους ποτέ δε θα νικήσουν.
Ανδρέας Τσιφτσιάν
Οικονομολόγος
