Ο Γεώργιος Σουρής υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους σατιρικούς ποιητές της νεότερης Ελλάδας. Δεν είναι τυχαίο ότι χαρακτηρίστηκε ως ο «σύγχρονος Αριστοφάνης».
Με αφορμή τη συμπλήρωση 107 ετών από τον θάνατό του, η πένα του και η καυστική του ματιά πάνω στην ελληνική πραγματικότητα παραμένουν, δυστυχώς, πιο επίκαιρες από ποτέ.
Η ζωή και η αναγνώριση που δεν ήρθε από το Νόμπελ
Γεννημένος στην Ερμούπολη της Σύρου στις 2 Φεβρουαρίου 1853, ο Γεώργιος Σουρής έζησε μια ζωή γεμάτη δημιουργία, αφήνοντας την τελευταία του πνοή στο Νέο Φάληρο του Πειραιά στις 26 Αυγούστου 1919.
Κατά τη διάρκεια της πορείας του, το έργο του αναγνωρίστηκε διεθνώς σε τέτοιο βαθμό, ώστε να προταθεί συνολικά πέντε φορές για το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, δίχως ωστόσο να του απονεμηθεί ποτέ. Μάλιστα, το 1906, η υποψηφιότητά του για το Νόμπελ κατατέθηκε με επίσημη πρωτοβουλία της Βουλής των Ελλήνων.
Η διαχρονική «ακτινογραφία» των Ελλήνων πολιτικών
Ο Σουρής διέθετε μια εξαιρετικά καθαρή και ρεαλιστική εικόνα για το πολιτικό σύστημα της χώρας. Οι διατυπώσεις και οι χαρακτηρισμοί του για τους πολιτικούς της εποχής του μοιάζουν να γράφτηκαν σήμερα, περιγράφοντας με ακρίβεια παθογένειες δεκαετιών:
«Οι Έλληνες πολιτικοί έχουν… μονίμως ως επάγγελμα την “Σωτηρίαν της Πατρίδος”. Δι’ ό και αποφεύγουν επιμελώς να την σώσουν. Μετά την σωτηρίαν, δεν θα έχουν επάγγελμα».
Με το χαρακτηριστικό του ύφος, αναρωτιόταν με νόημα:
«Ω Ελλάς ηρώων χώρα, τι γαϊδάρους βγάζεις τώρα;»
Το ποίημα που περιγράφει την Ελλάδα του σήμερα
Ίσως το πιο χαρακτηριστικό και γνωστό ποιητικό του απόσπασμα, το οποίο συνεχίζει να συγκλονίζει με την ακρίβειά του, αποτυπώνει την οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα της χώρας μας μέσα από λίγες μόνο γραμμές:
«Ποιος είδε κράτος λιγοστό σ’ όλη τη γη μοναδικό, εκατό να εξοδεύει και πενήντα να μαζεύει; Να τρέφει όλους τους αργούς, νά ‘χει επτά Πρωθυπουργούς, ταμείο δίχως χρήματα και δόξης τόσα μνήματα;»
Αθάνατε Σουρή! Το έργο σου παραμένει ο καθρέφτης μιας χώρας που, όσα χρόνια κι αν περάσουν, μοιάζει να παλεύει με τις ίδιες ακριβώς αδυναμίες.
