Το περιστατικό στην κεντρική πλατεία της Φλώρινας, με την παρέμβαση του Δημάρχου Βασίλη Γιαννάκη να διακόψει το μουσικό πρόγραμμα, έχει προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις στο πανελλήνιο. Όσοι όμως ζουν εδώ, στη “γειτονιά” μας, και γνωρίζουν την ανθρωπογεωγραφία και τις ευαισθησίες της περιοχής, είδαν κάτι που ίσως οι τρίτοι αδυνατούν να κατανοήσουν: Την αυθόρμητη στήριξη και το χειροκρότημα του κόσμου προς τον Δήμαρχο.
Και αυτό το χειροκρότημα δεν πρέπει να αγνοηθεί. Έχει τη δική του βαρύτητα.
Σε μια δημοκρατία, η τέχνη και η έκφραση είναι ελεύθερη. Ωστόσο, οι δημόσιοι χώροι – και μάλιστα σε γιορτινές μέρες όπου μαζεύεται όλη η πόλη, οικογένειες και επισκέπτες – έχουν τους δικούς τους άγραφους κανόνες. Ο Δήμαρχος, ως ο πρώτος πολίτης της πόλης, έχει την ευθύνη όχι μόνο της οργάνωσης, αλλά και της διαφύλαξης της κοινωνικής ειρήνης.
Όταν ένιωσε ότι η ατμόσφαιρα φορτίζεται, ότι μια μερίδα συμπολιτών μας ενοχλείται ή ότι η κατάσταση τείνει να ξεφύγει από τα πλαίσια μιας χριστουγεννιάτικης γιορτής και να αποκτήσει άλλες προεκτάσεις, έπραξε αυτό που θεώρησε καθήκον του. Και η αντίδραση της πλειοψηφίας των παρευρισκόμενων, που επιδοκίμασαν την κίνηση, δείχνει ότι το αισθητήριό του ήταν σωστό.
Η Δυτική Μακεδονία, και ειδικά οι ακριτικές μας περιοχές όπως η Φλώρινα, έχουν πληρώσει ακριβά στο παρελθόν τον διχασμό. Οι ευαισθησίες για τα εθνικά θέματα είναι νωπές και υπαρκτές. Δεν είναι ούτε “μισαλλοδοξία”, ούτε “εθνικισμός” το να θέλει μια τοπική κοινωνία να γιορτάσει ενωμένη, χωρίς στοιχεία που – καλώς ή κακώς – προκαλούν συνειρμούς και εντάσεις σε πολλούς.
Κανείς δεν απαγορεύει σε κανέναν να τραγουδάει ό,τι θέλει και όπως θέλει στον ιδιωτικό του χώρο ή σε θεματικές εκδηλώσεις. Όταν όμως βρισκόμαστε στην “καρδιά” της πόλης, σε μια εκδήλωση υπό την αιγίδα του Δήμου, οφείλουμε να σεβόμαστε τον μέσο όρο, την πλειοψηφία και την ιστορία του τόπου.
Η “κόκκινη γραμμή” μπήκε εκείνη τη στιγμή από τον Δήμαρχο, όχι ως πράξη αυταρχισμού, αλλά ως πράξη εκτόνωσης μιας ενδεχόμενης έντασης.
Ας κρατήσουμε λοιπόν την ουσία: Η κοινωνία της Φλώρινας και της ευρύτερης περιοχής θέλει να προχωρήσει μπροστά, ενωμένη, χωρίς να σκαλίζει πληγές. Και καλό είναι, όσοι ανεβαίνουν σε δημόσια βήματα, να έχουν την ωριμότητα να “διαβάζουν” το κοινό και να σέβονται τις ευαισθησίες του.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, ο Δήμαρχος κρίνεται από τους δημότες του. Και το χειροκρότημα εκείνο το βράδυ, ήταν η πιο ηχηρή απάντηση.
Λ.Λ
