Η σημερινή μεγάλη δεσποτική εορτή της Μεταμορφώσεως του Κυρίου αποκτά ιδιαίτερη σημασία μέσα στον χώρο ενός νοσοκομείου.
Εδώ, όπου ο άνθρωπος βιώνει την ασθένεια, την αγωνία και την αβεβαιότητα, η Εκκλησία μάς καλεί να στρέψουμε το βλέμμα μας στο Θαβώρ, στο όρος όπου ο Χριστός φανέρωσε στους μαθητές Του τη δόξα της θεότητός Του.
Η Μεταμόρφωση δεν είναι μια αλλαγή της φύσεως του Χριστού. Είναι η αποκάλυψη της θείας δόξας Του, την οποία οι μαθητές αξιώθηκαν να αντικρίσουν «καθὼς ἠδύναντο». Ο Χριστός παραμένει ο ίδιος· εκείνο που αλλάζει είναι η δυνατότητα των μαθητών να γευθούν, έστω και για λίγο, το άκτιστο φως της Βασιλείας του Θεού. Το γεγονός αυτό πραγματοποιείται λίγο πριν από το Πάθος.
Ο Κύριος ενισχύει τους μαθητές Του, ώστε όταν Τον δουν επάνω στον Σταυρό να μη σκανδαλισθούν, αλλά να γνωρίζουν ότι πίσω από την εκούσια ταπείνωση κρύβεται η άπειρη δόξα του Θεού. Έτσι και στη δική μας ζωή, ο πόνος δεν έχει τον τελευταίο λόγο.
Ο Σταυρός οδηγεί πάντοτε στην Ανάσταση.
Σε έναν νοσοκομειακό ναό το μήνυμα αυτό γίνεται ακόμη πιο ζωντανό.
Το φως του Θαβώρ δεν καταργεί την ασθένεια ούτε εξαφανίζει αμέσως τον ανθρώπινο πόνο.
Φωτίζει όμως την καρδιά, δυναμώνει την ελπίδα και χαρίζει τη βεβαιότητα ότι ο Θεός δεν εγκαταλείπει ποτέ τον άνθρωπο που υποφέρει. Στέκεται δίπλα του, συμμερίζεται τον πόνο του και τον καλεί σε κοινωνία μαζί Του.
Ας παρακαλέσουμε, λοιπόν, τον Μεταμορφωθέντα Χριστό να φωτίζει τους ασθενείς, να ενισχύει τους οικείους τους, να ευλογεί τους ιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό και να χαρίζει σε όλους μας το φως της πίστεως, ώστε ακόμη και μέσα στις δυσκολίες να αναγνωρίζουμε την παρουσία Του και να πορευόμαστε με ελπίδα προς τη χαρά της Αναστάσεως.
Χρόνια πολλά και ευλογημένα.
