ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ (20-9-2026)

«Χριστῷ συνεσταὐρωμαι».

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος σήμερα μᾶς παρουσιάζει μία ἐμπειρία, τὴν ὁποία βίωνε, ἀλλὰ καὶ μᾶς προτρέπει νὰ τὴ βιώσουμε καἰ μεῖς. Ποιά εἶναι αὐτὴ ἡ ἐμπειρία; Τὸ νὰ σταυρωνόμαστε μαζὶ μὲ τὸν Χριστό. Πῶς μποροῦμε ὅμως νὰ τὸ πετύχουμε αὐτό;

Συσταυρώνομαι μὲ τὸν Χριστό, σημαίνει ὅτι ὑπομένω τὴ συκοφαντία καὶ τὴν ἔχθρα τοῦ κόσμου, ποὺ βρίσκεται μακριὰ ἀπὸ τὸν Θεό. Πόσα ὑπέμεινε ὁ Χριστός; Δὲν εἶπαν ὅτι «ἐξέστη», ὅτι τρελάθηκε; Ὅτι βγάζει τὰ δαιμόνια μὲ τὸ ὄνομα τοῦ σατανᾶ; Πόση ἀντιλογία, πόσες ἀντιρρήσεις, ὑπέμεινε;

Καὶ μεῖς, λοιπόν, ἂν θέλουμε νὰ σταυρωνόμαστε μαζὶ μὲ τὸν Χριστό, ὀφείλουμε νὰ ὑπομένουμε τὴν ἀντιλογία, τὴ συκοφαντία τοῦ κόσμου, ποὺ δὲν πιστεύει στὸν Θεὸ. Προσελκύουμε τὴ χάρι τοῦ Θεοῦ, ἐάν, μὲ τὴ συνείδηση ὅτι ὁ Θεὸς τὸ θέλει καὶ εὐαρεστεῖται σὲ αὐτό, ὑποφέρουμε ἄδικα.

Σταυρώνομαι  μαζὶ  μὲ  τὸν  Χριστό,  σημαίνει  ὅτι  δὲν  μὲ

καταλαβαίνουν οὔτε οἱ δικοί μου. Ὁ Χριστὸς δὲν εἶπε στοὺς

μαθητές Του, “καλὰ καὶ σεῖς δὲν καταλαβαίνετε”; Τὰ θεωρούμενα ἀδέλφιά Του δὲν τοῦ εἶχαν πεῖ νὰ ἀνεβεῖ στὰ Ἰεροσόλυμα, γιὰ νὰ γίνει γνωστός, δῆθεν ἀπὸ ἐνδιαφέρον, ἀλλὰ στὴν οὐσία γιὰ νὰ τὸν φονεύσουν οἱ ἐχθροί Του καὶ ἔτσι ν’ ἀπαλλαγοῦν ἀπ’ Αὐτόν;

Ἐμᾶς πόσες φορὲς δὲν μᾶς καταλαβαίνουν ἀκόμη καὶ οἱ δικοί μας; Πολλὲς φορὲς δὲν γίνονται ἐχθροί μας, γιατί δὲν συμφωνοῦν στὴν ζωή μας, ὅπως τὴ θέλει ὁ Θεός;

Συσταυρώνομαι μὲ τὸν Χριστό, σημαίνει ὅτι μὲ ἐγκαταλείπουν ἀκόμη καὶ οἱ φίλοι μου στὶς δύσκολες στιγμὲς τῆς ζωῆς μου. Τὸν Χριστὸ τὸν ἐγκατέλειψαν ὅλοι σχεδὸν οἱ μαθητές. Ἀλλὰ καὶ ὁ Ἰὼβ δὲν ἔμεινε μόνος στὴ δοκιμασία του; Οἱ πάντες τὸν ἐγκατέλειψαν καὶ ἦταν μόνος κάτω ἀπὸ τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ. Καὶ ὄχι μόνον αὐτό. Ὅταν ἦλθαν οἱ φίλοι του, δὲν τὸν παρηγόρησαν. Τὸν κατη-γόρησαν. Μὰ καὶ ἡ γυναίκα του, ποὺ ἦταν δίπλα του, δὲν τὸν ἔσπρωχνε στὴν ἀπάρνηση τοῦ Θεοῦ;

Ἆραγε καὶ μεῖς δὲν ζήσαμε τέτοια ἐγκατάλειψη στὶς δυσκολίες καὶ στὶς δοκιμασίες τῆς ζωῆς μας; Ἔχουμε ὅμως τὴ συνείδηση ὅτι τότε καὶ μεῖς σταυρωνόμαστε μαζὶ μὲ τὸν Χριστό.

Σηκώνω σταυρὸ μαζὶ μὲ τὸν Χριστό, σημαίνει ὅτι δὲν ἐπηρεάζομαι ἀπὸ τὴ γνώμη τῶν ἀνθρώπων. Ὁ τρίτος πειρασμὸς τοῦ Χριστοῦ στὴν ἔρημο εἶχε σχέση μὲ τὴν ἀνθρώπινη φιλοδοξία. Ὁ Χριστὸς ἀρνήθηκε τὴν κοσμικὴ δόξα. Ὁ ἴδιος ἄλλωστε μᾶς εἶπε ὅτι ἀλλοίμονό μας, ἐὰν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι μᾶς ἐπαινοῦν.

Διδαγμένοι  καὶ  μεῖς  ἀπὸ  τὸ  παράδειγμα  τοῦ  Ἰησοῦ,  δὲν

μποροῦμε νὰ ἐμπιστευόμαστε πάντοτε καὶ νὰ ἐπηρεαζόμαστε ἀπὸ

τὸ τί γνώμη ἔχουν γιὰ μᾶς οἱ ἄνθρωποι. Σήμερα μπορεῖ νὰ μᾶς λέγουν “ὡσαννά” καὶ αὔριο “σταύρωσον”. Ἡ γνώμη τῶν ἀνθρώπων εἶναι σὰν τὴν αὔρα τοῦ ἀέρα, ποὺ συνεχῶς ἀλλάζει διεύθυνση.

Συσταυρώνομαι μὲ τὸν Χριστό, σημαίνει ὅτι σταυρώνω τὰ πάθη μου. Ἀγωνίζομαι μέσα στὴν Ἐκκλησία, ποὺ μόνο σ’ αὐτὴν βρίσκω τὴ σωτηρία, καὶ μὲ τὴ χάρι τῶν μυστηρίων προσπαθῶ ν’ ἀπαλλαγῶ ἀπὸ τὰ πάθη μου. Σὰν ἄνθρωπος ἔχω ἐλαττώματα, ἀλλὰ τὸ ἀναγνωρίζω καὶ κάνω τὴν προσπάθειά μου.

Ἀλλὰ τὰ πάθη μας δὲν εἶναι μόνο ἀτομικά. Εἶναι καὶ συλλογικά. Εἶναι ἐθνοκτόνα, ὅπως ἔλεγε ὁ ἀγωνιστὴς τοῦ 21, ὁ στρατηγὸς Μακρυγιάννης. Ὀφείλουμε νὰ προσέξουμε ἀκόμη καὶ αὐτὰ τὰ πάθη.

Σταυρώνομαι μαζὶ μὲ τὸν Χριστό, σημαίνει ὅτι ὑπομένω μέχρι τέλους καὶ ἀναθέτω τὴν ἐλπίδα μου στὸν Θεό. Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἔλεγε κατὰ τὴ σύλληψή Του ὅτι τὸ ποτήριο, ποὺ τοῦ ἔδωσε ὁ Πατήρ, θὰ τὸ πιεῖ μέχρι τὸ τέλος. Παρακαλοῦσε δὲ νὰ μὴ γίνει τὸ δικό Του θέλημα, ἀλλὰ τὸ θέλημα τοῦ Πατρός. Ἀλλὰ καὶ μᾶς δίδαξε νὰ καρποφοροῦμε μὲ ὑπομονή.

Καὶ μεῖς καλούμαστε νὰ ὑπομένουμε μέχρι τέλους καὶ νὰ ἐμπιστευόμαστε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Δὲν ἔχουμε δικά μας σχέδια. Ἄλλωστε, ὅπως λέμε, ὅταν ἐμεῖς κάνουμε σχέδια, ὁ Θεός “γελάει”. Καλούμαστε νὰ ὑπακοῦμε στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Δὲν ἔχουμε δικό μας θέλημα.

Συσταυρώνομαι μὲ τὸν Χριστό, σημαίνει ὅτι συμπορεύομαι μὲ τὸν Χριστό. Δὲν τὸν ἀφήνω μόνο. Δὲν εἶμαι μαζί Του μόνο στά “ὡσαννά”, ἀλλὰ καὶ στὸν Γολγοθᾶ. Μαζὶ μὲ τὸν Θωμᾶ λέμε: “Πᾶμε μαζί Του, γιὰ νὰ πεθάνουμε μαζί Του”. Τὸν ἀκολουθοῦμε στὰ πάθη, στὶς δοκιμασίες τῆς Ἐκκλησίας, πού, ὅπως ἔλεγε ὁ ἱερὸς Αὐγουστίνος, εἶναι ὁ Χριστὸς παρατεινόμενος στοὺς αἰῶνες.

Σταυρώνομαι μαζὶ μὲ τὸν Χριστό, σημαίνει ὅτι δὲν ἐγκαταλείπω τὴ θέση μου, ἔστω καὶ ἂν εἶναι σταυρωμένη, ματωμένη. Συγχωρῶ τοὺς ἐχθρούς μου καὶ παραθέτω τὸ πνεῦμα μου στὸν Θεὸ Πατέρα. Δὲν ἀποφεύγω τὸ ματωμένο καθῆκον μου. Προσηλώνομαι, καρφώνομαι στὸν σταυρό μου. Δὲν φεύγω. Θυσιάζω τὴν ζωή μου. Ὁ Κύριος δὲν εἶπε ὅτι μποροῦσε νὰ καλέσει δώδεκα λεγεῶνες ἀγγέλων καὶ νὰ γλυτώσει τὸν θάνατο, ἀλλὰ δὲν τὸ ἔπραξε; Καὶ μεῖς, ἂν θέλουμε νὰ εἴμαστε σταυρωμένοι μαζὶ μὲ τὸν Χριστό, δὲν μποροῦμε νὰ τὸ κάνουμε ἀλλιῶς, παρὰ μόνο ἂν μένουμε στὴ θέση, ποὺ μᾶς ἔταξε ὁ Κύριος, ἀκόμη καὶ ἂν αὐτὴ στάζει αἷμα.

Αὐτὸ τὸ παράδειγμα μᾶς ἀφήνουν οἱ πέντε Ἀρχιερεῖς, ποὺ σήμερα τὸ εὐγνῶμον Γένος τῶν Ἑλλήνων τιμᾶ τὴ θυσία τους: Ὁ ἅγιος Χρυσόστομος Σμύρνης, ὁ Εὐθύμιος Ζήλων, ὁ Ἀμβρόσιος Μοσχονησίων, ὁ Προκόπιος Ἰκονίου, ὁ Γρηγόριος Κυδωνιῶν. Τιμοῦμε τὴ θυσία αὐτῶν καὶ πλειάδος ἱερέων, οἱ ὁποῖοι ἔμειναν στὴ θέση τοῦ καθήκοντος, στήριγμα τοῦ πονεμένου λαοῦ, ὁ ὁποῖος ἀνέβαινε τότε τὸν γολγοθᾶ του.

Δόξα στὸν Κύριο, ὁ ὁποῖος, μὲ τὰ μικρὰ καὶ στιφὰ φάρμακα, μᾶς δίνει τὴ θεραπεία τῆς ψυχῆς μας. Καὶ μᾶς διδάσκει ὅτι ὁ Σταυρὸς εἶναι ἡ μόνη σκάλα, ποὺ κατεβάζει τὸν οὐρανό. Εἶναι τὸ σὺν τοῦ Θεοῦ στὴν ἀνθρώπινη ἀνάγκη. Ὁ Σταυρὸς μᾶς ἀπαλλάσσει ἀπὸ τὸ βάρος τῶν γηίνων. Μᾶς κάνει ἀνάλαφρους. Μᾶς δίνει τὰ φτερὰ γιὰ νὰ πετάξουμε πρὸς τὸν οὐρανὸ καὶ τὰ πανιὰ γιὰ νὰ φθάσουμε στὸ ἀκύμαντο λιμάνι τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ἀμήν.