Σε ένα βαρύ κλίμα, όπου η οργή εναλλασσόταν με τη βαθιά συγκίνηση, έπεσαν σήμερα οι τίτλοι τέλους για τον Ατμοηλεκτρικό Σταθμό Αγίου Δημητρίου. Εργαζόμενοι, συνδικαλιστές και εκπρόσωποι τοπικών φορέων βρέθηκαν από τα ξημερώματα στην πύλη του εργοστασίου, όχι για να αποχαιρετήσουν, αλλά για να διαμαρτυρηθούν για ένα κλείσιμο που παρομοιάζουν με «έγκλημα» και «καταστροφή» για τον τόπο τους.
«Η περιοχή μάτωσε 70 χρόνια για να δώσει ενέργεια στη χώρα και τώρα μας τελειώνουν», ήταν η φράση που ακουγόταν από τα περισσότερα χείλη. Οι συγκεντρωμένοι έκαναν λόγο για μια βίαιη απολιγνιτοποίηση χωρίς κανένα σχέδιο, χωρίς τις επενδύσεις που είχαν υποσχεθεί και χωρίς καμία μέριμνα για την επόμενη μέρα.
Η «δίκαιη μετάβαση», όπως τόνισαν, έμεινε μια κενή υπόσχεση, αφήνοντας πίσω της την απειλή της ανεργίας, του οικονομικού μαρασμού και της ερήμωσης. Πέρα από τους αριθμούς και τις πολιτικές αποφάσεις, κυριάρχησε το ανθρώπινο δράμα.
«Είναι σαν να πενθώ, έχω χάσει έναν άνθρωπο δικό μου», είπε με τρεμάμενη φωνή μια εργαζόμενη, περιγράφοντας το εργοστάσιο ως το «δεύτερο σπίτι» της, το στήριγμα της οικογένειάς της. Για εκατοντάδες εργολαβικούς εργαζόμενους, το αύριο είναι κυριολεκτικά άγνωστο, καθώς από τη μια στιγμή στην άλλη βρίσκονται χωρίς δουλειά.
Παρά τη θλίψη, το μήνυμα που στάλθηκε ήταν σαφές: «Δεν είναι το τέλος, είναι η αρχή του αγώνα».
Οι εργαζόμενοι δηλώνουν αποφασισμένοι να κλιμακώσουν τις κινητοποιήσεις τους, με προγραμματισμένη γενική απεργία και συλλαλητήριο την ερχόμενη εβδομάδα, απαιτώντας την παράταση λειτουργίας των μονάδων και θέτοντας ζήτημα εθνικής ενεργειακής ασφάλειας.
Τα φουγάρα του γίγαντα της Δυτικής Μακεδονίας έσβησαν, αλλά οι φωνές των ανθρώπων της δυναμώνουν, διεκδικώντας το δικαίωμα σε ένα μέλλον που, όπως λένε, κάποιοι προσπαθούν βίαια να τους στερήσουν.
Πρόνοια πρωτίστως για τους ανθρώπους που δουλεύουν για ψίχουλα στις εργολαβίες. Αυτοί είναι και η πλέον ευάλωτοι.