Το περιστατικό στην κεντρική πλατεία της Φλώρινας, με την παρέμβαση του Δημάρχου Βασίλη Γιαννάκη να διακόψει το μουσικό πρόγραμμα, έχει προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις στο πανελλήνιο. Όσοι όμως ζουν εδώ, στη “γειτονιά” μας, και γνωρίζουν την ανθρωπογεωγραφία και τις ευαισθησίες της περιοχής, είδαν κάτι που ίσως οι τρίτοι αδυνατούν να κατανοήσουν: Την αυθόρμητη στήριξη και το χειροκρότημα του κόσμου προς τον Δήμαρχο.
Και αυτό το χειροκρότημα δεν πρέπει να αγνοηθεί. Έχει τη δική του βαρύτητα.
Σε μια δημοκρατία, η τέχνη και η έκφραση είναι ελεύθερη. Ωστόσο, οι δημόσιοι χώροι – και μάλιστα σε γιορτινές μέρες όπου μαζεύεται όλη η πόλη, οικογένειες και επισκέπτες – έχουν τους δικούς τους άγραφους κανόνες. Ο Δήμαρχος, ως ο πρώτος πολίτης της πόλης, έχει την ευθύνη όχι μόνο της οργάνωσης, αλλά και της διαφύλαξης της κοινωνικής ειρήνης.
Όταν ένιωσε ότι η ατμόσφαιρα φορτίζεται, ότι μια μερίδα συμπολιτών μας ενοχλείται ή ότι η κατάσταση τείνει να ξεφύγει από τα πλαίσια μιας χριστουγεννιάτικης γιορτής και να αποκτήσει άλλες προεκτάσεις, έπραξε αυτό που θεώρησε καθήκον του. Και η αντίδραση της πλειοψηφίας των παρευρισκόμενων, που επιδοκίμασαν την κίνηση, δείχνει ότι το αισθητήριό του ήταν σωστό.
Η Δυτική Μακεδονία, και ειδικά οι ακριτικές μας περιοχές όπως η Φλώρινα, έχουν πληρώσει ακριβά στο παρελθόν τον διχασμό. Οι ευαισθησίες για τα εθνικά θέματα είναι νωπές και υπαρκτές. Δεν είναι ούτε “μισαλλοδοξία”, ούτε “εθνικισμός” το να θέλει μια τοπική κοινωνία να γιορτάσει ενωμένη, χωρίς στοιχεία που – καλώς ή κακώς – προκαλούν συνειρμούς και εντάσεις σε πολλούς.
Κανείς δεν απαγορεύει σε κανέναν να τραγουδάει ό,τι θέλει και όπως θέλει στον ιδιωτικό του χώρο ή σε θεματικές εκδηλώσεις. Όταν όμως βρισκόμαστε στην “καρδιά” της πόλης, σε μια εκδήλωση υπό την αιγίδα του Δήμου, οφείλουμε να σεβόμαστε τον μέσο όρο, την πλειοψηφία και την ιστορία του τόπου.
Η “κόκκινη γραμμή” μπήκε εκείνη τη στιγμή από τον Δήμαρχο, όχι ως πράξη αυταρχισμού, αλλά ως πράξη εκτόνωσης μιας ενδεχόμενης έντασης.
Ας κρατήσουμε λοιπόν την ουσία: Η κοινωνία της Φλώρινας και της ευρύτερης περιοχής θέλει να προχωρήσει μπροστά, ενωμένη, χωρίς να σκαλίζει πληγές. Και καλό είναι, όσοι ανεβαίνουν σε δημόσια βήματα, να έχουν την ωριμότητα να “διαβάζουν” το κοινό και να σέβονται τις ευαισθησίες του.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, ο Δήμαρχος κρίνεται από τους δημότες του. Και το χειροκρότημα εκείνο το βράδυ, ήταν η πιο ηχηρή απάντηση.
Λ.Λ
Η ιστορική αναφορά-εξήγηση του φίλου μου Αντώνη από την Έδερσσα
Ερωτηματικά δημιούργησε σε ανυποψίαστους η παρέμβαση του δημάρχου Φλώρινας την Δευτέρα 22/12 του 2025 σε συναυλία της πόλης, για να σταματήσει την Ελληνική μπάντα ονόματι “Banda En Topica” από το να τραγουδήσει ένα “Σλαβόφωνο τραγούδι”. Και η ερώτηση που προέκυψε, διότι δεν διευκρινίστηκε από κανέναν στην Ελλάδα είναι: “ποιο τραγούδι ήταν αυτό και γιατί προκάλεσε αντιδράσεις;”
📣 Ευτυχώς για εμάς, τα ΜΜΕ από τα Σκόπια μας ενημέρωσαν πως το τραγούδι που προκάλεσε πρόβλημα ήταν το γνωστό Σλαβικό άσμα “Eleno Kerko”.
🎶Το τραγούδι έχει όνομα “Eleno Kerko (που σημαίνει”κόρη Ελένη”) και μιλάει για μια κοπέλα που την λένε Ελένη, η οποία στέλνει ένα γράμμα στον αδελφό της Ηλία στην Αδριανούπολη για να της αγοράσει ένα ωραίο νέο καπέλο για την “ημέρα του Ίλιντεν”. Η ημέρα του Ίλιντεν (από τις λέξεις “Ηλίας” και “ντεν”, που σημαίνει η ημέρα του Ηλία) είναι Χριστιανική γιορτή του Προφήτη Ηλία και γιορτάζεται στις 20 Ιουλίου.
🤔Όλα ίσως φαίνονται αθώα εξαρχής, αλλά η ιστορία έρχεται να μας ανοίξει τα μάτια.
🇹🇷Το τραγούδι αυτό σήμερα έχει πολιτικοποιηθεί, επειδή στις 20 Ιουλίου του 1903 έγινε από τους Βούλγαρους στην Οθωμανοκρατούμενη Μακεδονία η “εξέγερση του Ίλιντεν”, η οποία θεωρείται από τότε όχι απλά “ημέρα του προφήτη Ηλία”, αλλά και εθνική γιορτή αντίστασης των Βουλγάρων κατά των Οθωμανών.
🇬🇷Όμως, στο στόχαστρο των Βουλγάρων τότε μπήκαν και οι Ελληνόφωνοι και Σλαβόφωνοι Έλληνες (οι Γκρεκομάνοι) της Μακεδονίας, οι οποίοι δέχθηκαν σφαγές τις ημέρες της εξέγερσης ως εχθροί των Βουλγάρων.
🇲🇰🇧🇬Έτσι, ο Eleno Kerko πήρε εντελώς άλλη έννοια μετά το 1903 και οι Βούλγαροι κομιτατζήδες αντάρτες στην Μακεδονία το τραγουδούσαν ως τιμή στην εξέγερση τους. Σήμερα αντίστοιχα, οι Σλάβοι της Βαρντάρσκα τραγουδούν το άσμα αυτό ως “ιμπεριαλιστικό τραγούδι” της εξέγερσης στην οποία σφάχτηκαν Έλληνες της Μακεδονίας το 1903.
Μεγάλο λάθος σου Δήμαρχε
Μη το ξανακάνεις